Artículu del académicu de la llingua Vicente García Oliva: "Yérase una vez...la obligatoriedá (o güelina cuéntanos otru cuentu)" L'Asturies Lliberal

Publicao en Asturies.com

L'escritor y académicu de la llingua estrénase como collaborador d'Asturies.com con esti artículu nel que fala d'un tema del que se prometiera "nun volver a escribir": la oficialidá de la llingua asturiana. La postura de la FSA na que compara la declaración d'oficialidá cola obligatoriedá ye la base d'un testu nel que asegura que "dalgunos yá tamos mayores pa que nos sigan cuntando cuentos"

Teníame prometío a mi mesmu nun volver a escribir sobre'l tema de la Oficialidá de la Llingua Asturiana. Un poco polo de: "qué tiempos estos nos qu'hai que lluchar polo evidente", y otro poco porque, depués de tantos años repitiendo argumentos pa los que nun quieren escuchalos, llega a cansar. Ún, nun ye de piedra. Pero l'acumulación de tópicos defensivos (¡manda güevos, defendese d'un bien cultural!) en boca y papel de los últimos de Filipines de la FSA/Gobiernu Asturianu, nun me dexa dormir en paz, y yá sabemos que ye mui importante descansar peles nueches.

Sé qu'ésti ye un escritu inútil, una perda de tiempu y papel, porque como bien diz el refrán popular: "nun hai peor sordu que'l que nun quier oyer", pero que nun se pueda dicir dalgún día que la llingua asturiana morrió porque naide la defendiere.
Vamos a ver, ho. Claro que la Oficialidá de la llingua supón Obligatoriedá. Faltaría más que nun fuera asina. La Oficialidá tendría que constituyise con un actu llegal, supongo qu'al traviés d'una Llei, y les Lleis tán pa cumplise. ¿Si non pa qué valen?. Pero esa Llei, al qu'obliga ye al que la promulga, o seya al Estáu, o nel ámbitu en que representa al Estáu, a la Comunidá que-y correspuenda. Quier esto dicir, en román paladino, que la Oficialidá de la Llingua Asturiana NUN obliga al so usu (¡faltaría más!) por parte de nengún particular, persona o cosa (suponiendo qu'una cosa pudiere ser particular). O seya que NUN s'obliga a naide a falar, escribir, conocer, apreciar u odiar a la nuestra llingua. Caún ye llibre de facelo o non, según Dios, o l'ácidu ribonucléicu-y lo dio a entender. Pero eso sí, EL QUE QUIERA UTILIZALA, tien de poder facelo ensin que l'Alministración se niegue. Yo pueo empobiname a l'Alministración, en cualquier de los sos ámbitos, igual n'Asturianu que en Castellán. Por tanto la OBLIGATORIEDÁ ye pa l'Alministración, que pa eso son les Lleis.

Imaxinemos la Llei del Divorciu. Evidentemente qu'esista una Llei de Divorciu nun quier dicir que TOOS tengamos que nos divorciar (menudu xaréu), sinón qu'aquellos que quieran, puean facelo, porque tienen esi derechu reconocíu por Llei, y l'Alministración nun podría dici-y a esa persona: "Non, a usté nun lu dexo divorciase porque nun me da la gana". Lóxicamente, l'Alministración sí ta OBLIGADA a cumplir la Llei, nos términos nos qu'ésta tea desarrollada.

L'argumentu, pues, de que la Oficialidá de la Llingua Asturiana supondría una Imposición pa dalguna xente, ye dafechamente FALSU. A naide que nun quixera emplegala se-y podría obligar. Y que, en cambiu, sí obligue a l'Alministración, paez que ye lo mínimo que debe esixíse pa respetar los derechos d'una parte de la población asturiana que sí la quier emplegar.

Escondese, pues, nel bunker, aludiendo con medies pallabres confuses, a una supuesta obligatoriedá, oponiéndola a una "voluntariedá" (la de la xente que nun quier utilizala) que toos defendemos, ye querer engañar al personal. Y dalgunos tamos yá mui mayores pa que nos sigan contando cuentos. Díxolo'l mio almiráu León Felipe y repítolo yo: "Que nun nos duerman con cuentos".